فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست
رند پر از سفسطه ، آنکه بدیدم هموست

شعر و غزلهای او بوی بدی میدهند
مولوی و شهریار ، در غزلش روبه روست!

حافظ و خیام را ریخته در شعر خود
حق والانصاف که شعر عزیزان نکوست!

رند امیدت بگفت : از خود و عشقت بگو
گوش نکردی چرا؟ ای که زبانت بگوست!!

تا نکنم هجو تو شعر تو مانُد چنین!
خربزه تا کی خوری دوست خوبم به پوست

الغرض این شعر را گفته ام آدم شوی
یک غزل ناب گو ، مسئله ی آبروست ...

کاپلان کبیر

سعدی از اخلاق دوست هرچه بر آید نکوست .... گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست