تذکـرﺓ الرنـدان

ای شاهد جان بازا ، در غیب جهان تا کی؟
وین سینه ی زخمی را این رنج نهان تا کی؟
در زلف تو پیچیده ، چشمان سیه بختان
این چشمه خشکیده ، ای موی میان تا کی؟
در وصل بهارانت ، دل پاره شد از هجرت
ای مژده ی فروردین این فصل خزان تا کی؟
نالیدم و خون خوردم از زخمه ی ابرویت
با آن خم خونخواره ، بی نام و نشان تا کی؟
ای خسرو جاویدان ، وی آتش افروزان
در آتش این هجران ، فریاد و فغان تا کی؟
می خوردم و هشیارم ، بی عکس رخت ساقی
چون مست نمی گردم ، این رطل گران تا کی؟
ای عالم اسرارم ، وی سرور و سالارم
بی رونق دینارت ، این سوز و زیان تا کی؟
رندی چو نمی رقصند ، با شعر تو طنازان
شادی کن و ساغر زن ، این شعر روان تا کی؟

رند تبریزی