تذکـرﺓ الرنـدان

             آفاق را گردیده ام مهر بتان ورزیده ام ... خوبان فراوان دیده ام اما تو چیز دیگری 

عُذر می‌خواهم پری

من نمی‌گنجم در آن چشمان تنگ

با دل من آسمانها نیز تنگی می‌کنند

روی جنگلها نمی‌آیم فرود

شاخ زلفی گو مباش

آب دریاها کفاف تشنة این درد نیست

برّه‌هایت می‌دوند

جوی باریک عزیزم راه خود گیر و برو... شهریار