تذکـرﺓ الرنـدان

سکوت را به نام تو شکستم
جام ارغوان را سر کشیدم و دراز افتادم
از سبزی سپیداری بلند به آبی آسمانی استوار
هجرت از این آسان تر نباید بودن
با شدت زمان ،
شاخه خشک نفرت را ریشه کن کردم
و در تنهایی کویر گون ، با فلک در آمیختم
کران تا کران نشانت پوییدم
و به دنبالت ،
خرد را پشت خر بستم
در میان اوهام ،
ابدیت را به عشق تو کاویدم
و به سنگی سیاه رسیدم که می خندید
سراپای وجودم را شرم فرا گرفت
و در حصار تنهایی
بودن و نبودن را زمزمه کردم
چشمهایم را شستم و در روشنایی آفتاب تراویدم
سرشار از نگاه تو،
شهوت را وضو گرفتم
و با هوسبازی تو ، به نماز ایستادم ...

رند تبریزی

هوای بلبلان دارم که در گلزار می گردم
شراب ارغوان خواهم که با خمار می گردم
مرا بر درد بی درمان طبیبی نیست در عالم
ولیکن همچو بیماران پی تیمار می گردم
برای عشوه یوسف زلیخا خود گدایی کرد
مرا شوق گدایی شد که در بازار می گردم
چرا یکجا بمانم من چو آن بتهای تو خالی
به گرد کعبه ی یارم مسلمان وار می گردم
تو ای آهوی تاتاری که از صیاد هوشیاری
عیان کن رسم عیاری که با اغیار می گردم
حدیث جان نثارانم که جان را بر لب آوردم
اسیر دست دورانم که چون پرگار می گردم
اگر چه مهر تابانم به پشت ابر پنهان است
ولیکن من ز شوق او پی انوار می گردم
بسوزان رند تبریزی ، ز سوز ساغر و ساقی
که من در عالم مستی پی اسرار می گردم

رند تبریزی

تبریزین افتخاری ،

ترختور ، ترختور

خیالات ِ هرزه ،
همچون رقاصه های باله و فلامینگو
بر روی رشته رشته های مغزم
چرخ می زنند ،
الغوث الغوث که دارم تلف می شوم
الغوث الغوث که دارم کلافه می شوم ...

رند تبریزی

یـار آمد و مهمان شد تــا بــاد چنین بــادا
هنگامه ی مـستـان شد تا باد چنین بادا
آن مـاهرخ شیرین کــاندر بـن چـاهی بود
مـهپـاره ی کـنعــان شد تـا باد چنین بـادا
در عشق چــو پیـچیدم از درد نـتـرسیدم
دردم همه درمان شد تــا  بـاد چنین بادا
از خـرمن گـیسویش وز عـشوه ابـــرویش
آتش چـو گـلستان شد تـا بـاد چنین بـادا
تـا در طلب معبـود گم گشت مـرا مقصـود
خضر آمـد و رهبان شـد تـا بـاد چنین بـادا
اندیشه توران چون بر ملک سلیمان رفت
دل رستم دستـان شد تـا بـاد چنین بـادا
از نـقش نگــارینش چون عشق فـرود آمـد
مـهر آمـد و تــابـان شد تــا بـاد چنین بـادا
تــا خــاک مـرا بگرفت آن یــار پــری چـهره
خاک از عدم انسان شد تا باد چنین بـادا
از نـور رخ سـاقی بـلبـل چـو  کـشید آهی
عـالم همه بـرهان شـد تـا بـاد چنین بـادا
چـون  پرتو  مهرش را بی پرده  بدیدم من
رنـدی همه آسـان شد تـا بـاد  چنین بـادا

رند تبریزی

چون پرستو در باد
با هیاهوی دلی یخ بسته
شوق کوچیدن از این وادی سرد
سخت در تنگ دلم افتادست
و من احساس به دست
گرمی مهر تو را
از پساپیش زمان ،
از سرآغاز جهان لمسیدم
و در این گنبد وارونه ی پوچ
دیر وقتیست در اندوه وفا
شور من با طپش ثانیه ها می لرزد
و در اندوه غزلهای سبز
باغ خشکیده ی من
باز در سیطره ی موج قدم های عشق
لُخت و بی پیرایه
راز چشمان تو را
بر دل خسته ی من می ریزد
و من افتاده به خاک
دوست دارم که تو پروازکنان
ساقه ی خشک مرا
از زمین برداری
و به آداب و رسومی دیرین
تن بی ریشه ی من را به کسی بسپاری
که دلش از هوس چیدن گلها خالی است...

رند تبریزی

هنوز سینه اش از یاد کوچه غم دار است
هنوز دیده اش از یاد کوفه نم دار است
هنوز می شود از سینه آه سرد بکشد
هنوز غربت از آن چهره اش پدیدار است
هنو فاصله ها بین فرش تا فلک است
هنوز چشم سیاهش، زغم گُهر بار است
هنوز غصه ی زهرا تمام نا شدنیست
هنوز قصه ی درب و حدیث دیوار است
هنوز خاطره ها در رگ علی جوشد
هنوز دردِعلی، سینه است و مسمار است
هنوز اشک یتیمی، علی کند بی تاب
هنوز شامِ علی زاه بیکسان تار است
هنوزهرچه صبوراو،دَراست وآتش و بند
هنوزگرچه گذشته، زغصه تب دار است
هنوز می گذرد سال و ماه و عمری چند
هنوز خانه نشین و به چشم او خار است
هنوز دیدن زهرا تمام حسرت اوست
هنوز فاطمه، چشمش به راه دیدار است
هنوز دست خدا را غریب می بندند
سر خدای عدالت هنوز بر دار است
صدای گریه ی طفلی هنوز می آید
و حیدرازهمه ی شهرکوفه بیزار است
هنوز قصه ی طفلِ یتیمِ شهرِ جفا
حدیث کاسه ی شیراست وزخم بیمار است
هنوز دردِ علی را کسی نمی فهمد
"هنوزهرچه بگوید علی گنه کار است"
صدای فزتُ وَرَبی "صبا" می شنوی؟
هنوز عدل خدا را علی خریدار است ...

صبا آقاجانی

ای دل بیا در کوی ما ، مستانه شو مستانه شو
چون نای و چنگ ارغنون ، حنانه شو حنانه شو
تا شب نزادست آفتاب ، کامی بجوی از ماهتاب
بر شعله ی شمع جنون ، پروانه شو پروانه شو
با رقص در اوج سماع ، بی خویش شو از خویشتن
وانگه به پای عاشقان ، شکرانه شو شکرانه شو
ای شعشع تابان ما ، وی گوهر پنهان ما
بر گنج های جان ما ، ویرانه شو ویرانه شو
در تیشه های کوهکن ، اندیشه ی شیرین نگر
چون داستان بیستون افسانه شو افسانه شو
ای عشق ضرب آهنگ تو ، هفت آسمان آونگ تو
در عاشقی همچون الف ، یکدانه شو یکدانه شو
ای لا احب الآفلین ، در دیده ی مستان نشین
وین اشک بی افسار را ، پیمانه شو پیمانه شو
تا عطر افشانی سخن ، در هر سرای و انجمن
ای رنـد تبـریـز این چنین ، دیـوانه شو دیـوانه شو

رند تبریزی

بــــاز یــــاد سیمتـن می آیـــدم

عطر سوسن با سمن می آیدم

در فــراق دلبـران هـر روز و شب

نــالــه های مرد و زن می آیــدم

بــــا نــــوای ارغنــون و ارغـــوان

یــاد آن شیرین دهن می آیـــدم

از حــریر یــــار می گــویم سخن

آن حــریــری کـــز یمن می آیدم

وا اسفهــا کی زنـم انــدوهگیـن

عطـر و بـوی پیــرهـن می آیــدم

در میــان گـلرخـــان و در سمـاع

نغمـه هـای تـن تنن می آیـــدم

بـــا نگـــاهی در وفـــای روزگــــار

یـــاد آن پیمـان شکن می آیــدم

شکوه اندر دل نماند و بیش ازین

در وفــایش جـامه کن می آیـدم

رنـــد تبــریــزی به قـنـد شعـر تــو

 دلبــری شکـر شکن می آیـــدم

                                          رند تبریزی

در
لابلای
شب ،
در
ازدحام
غم ،
آکنده
با
سکوت ،
آرام و بی صدا
دستی به روشنایی مهتاب می کشد مرا ...

رند تبریزی

محبوب من ،
از چشمهای تو تا حقارت من
فاصله بسیار نیست
آنسان که گل را فاصله ای با خار نیست
من ،
از کابوس هبوط تا چیدن سیب
زندگانی را ،
در پای قدیسه ای به نام عشق باخته ام
و تو ،
تمام شیرینی های عالم را
با من گذرانده ای
بهانه نیست عشق
بهانه نیست آوارگی از بهشت ،
که من تمام باکره های مقدس را
تنها به یاد تو
در پای چلیپا نهادم
و کف دست هایم را به میخ نگاهت آکنده کردم
محبوب من ،
من هر بهار با روحی مسیحایی
نشاط زندگانی را
به ارزانی نگاه فاحشه ای زنده کرده ام
تا تو را در انتهای باغ ارغوان به آغوش گیرم
ای ماورای من در اوج بودنم
دست مرا بگیر که من
از هزاره های عدم
تا معاصرهای زیستنم با تو بوده ام ...

رند تبریزی