تذکـرﺓ الرنـدان

گر سیه چشم من از راه وفا باز آید
چشم بی نور مرا دیده ی شهباز آید
ور چنین عشوه کند دلبر سیم اندامم
روحم از این قفس تنگ به پرواز آید
شور بلبل نه فقط بر لب طنازان است
هر که دلداده ی گل گشت به آواز آید
گردش مهر تو را نقطه پایانی نیست
رسم پرگار همین است که آغاز آید
باده نوشی اگر اینگونه کند صوفی ما
ای بسا عجز که در صورت اعجاز آید
وز سیه بختی بیدار و شب طولانی
یادم از سلسله ی دلبر غماز آید
مطربی کز غم هجران کند آهنگی ساز
آفرین بر نفسش باد که دمساز آید
رندی این دلق سیه را بدر آور چندی
تا که آن ترک پری چهره ی طناز آید

رند تبریزی

تقدیم به ‌وحشــــىــــىـــــی

عمریست در آوارگی از خویشتن بُبریده ام
چون عاشقان روی او اندر سماع رقصیده ام
پیمانه ها بر هم زدم ، میخانه ها در هم زدم
با شاهدان ماهرو ، من جام ها نوشیده ام
دیوانه ای خندان بُدم ، می  خواره ای شادان بُدم
دلگیر کی خواهد مرا ، من سالها خندیده ام
در عشق چون افتاده ام ، در این بیابان مانده ام
از بهر اعجاز و یقین ، خرما بن خشکیده ام
خواهی که غرق خون شوی ، در من نگر ای آدمی
کاندر فراق گلرخان ، من سالها نالیده ام
هر چند در کنج قفس بسیار زندانی شدم
بهر رضای عاشقان من دام ها برچیده ام
چندانکه در دل شد فرو ، آن مه جبین تند خو
جز از رخ سیمین او ، از عالمی رنجیده ام
من سالها غمگین بُدم ، وانگه چنین رنگین شدم
تا عالمی شیرین کنم ، با طوطیان پرّیده ام
مانند رندی در وفا ، مقهور زیبایان شدم
صد دلستان رنجانده و روی تو را بوسیده ام
ای ارغوان ای ارغوان ، دوری مکن از گلسِتان
کز داغ و درد عشق تو ، چون لاله ها روییده ام

رند تبریزی

تقدیم به دوست عزیزم دیوانه ای در جهان مسطح 

دلگیر" شدی جانا ؟ از عشق نمی دانی
دلدار شدی ما را ، شاید که پریشانی
دور از تو پریشانم ، آتش زده بر جانم
این دیده ی گریان را ، خونین ز چه گردانی ؟
پرواز دو پروانه ، مستانه چو دیوانه
از خویش گسستن را ، آنگه تو به سامانی ؟
آن آتش سوزان را ، حیران شدن جان را
دیدّی و نپرسیدی ، دانم که ز رندانی
دلگیر" منم با تو ! روی سخنم با تو"
در فکر چه هستی هان ؟ اینگونه پریشانی ؟
از عشق گریزانم ، از غصه هراسانم
ای عاشق دیوانه ، این فتنه چه گردانی ؟
گاهی کندم دلخون ، دیوانه مرا مجنون
خوارم کند از افسون ، گوید ز چه خندانی؟
بر سینه زند چنگی ، بر سر بزند سنگی
بر حال دل زارم خندد ز چه گریانی ؟
آخر به سر دارم ، دست از تو نبردارم
ای یار چه خونخواری ، شاید تو به حرمانی

دلگیر         
30 / مرداد / 1387

سالها دل طلب روي تو از ما مي كرد
چون صدف در عطش عشق تقلا مي كرد
واعظي كو همه را پند بهشتي مي داد
بنده عشق تو بود و همه حاشا مي كرد
بت پرستان همه در خاك تو سر مي بردند
اين چه كفري است كه بيگانه تمنا مي كرد
عمر ما از غم هجران به سر آمد هيهات
كاش مي بود طبیبی كه مداوا مي كرد
كشته ي روي تو هستيم در اين كوي خراب
كه رخت زنده كند آنچه مسيحا مي كرد
روي شيرين تو خود تيشه به دستم بگذاشت
چون همان درد كه فرهاد مدارا مي كرد
زاهدي چون به طريقت همه دنيا بفروخت
در زمستان خبر از سوسن و مينا مي كرد
لايقم نيست كه از عشق تو سيراب شوم
شبنمي نيست و اين دل غم دريا مي كرد
اين غزل نكته و معني است وليكن ساقي
رند تبريزي از آن شرب تو غوغا مي كرد

رند تبریزی