تذکـرﺓ الرنـدان

آسمان مي بازد ، رنگ آرامش را
سرخي از غرب افق مي تازد
رنگ خون بر چهره
سايه ها دور و دراز
شاعري خيره به شب قطعه ي نو مي سازد
و من اكنون تنها
بر لب پنجره ي باز اما
خبر از چلچله و همهمه نيست
كوچه را مي بينم ،
پسري دست نوازش سر معشوقه كشيد
آه  گرمي ز درونم چو بخار ،
بر رخ شيشه نشست
و  مؤذن اينبار ،‌ از پس سرخي عشق
نغمه ي ساز خدا مي زند او
سايه اي روي زمين نيست دگر
سرخي از جبر زمان ، مي نالد
و سياهي خندان ، به خودش مي بالد
تازه يادم افتاد ،
گل شمعداني ما هم كه لب پنجره نيست...

رند تبریزی

مست چه کرده ای مرا ساقی من نهان مکن
باده چه داده ای مرا پیش بیا فغان مکن
چشم سیه گشاده ای داغ به دل نهاده ای
ای غم جان گداز من شیوه ی پرنیان مکن
نرگس عشوه گر اگر روی به بوستان کند
جلوه ی مهر خود گشا باغ مرا خزان مکن
از کف کفر رسته ام از همه کس گسسته ام
سجده ی تو نشسته ام  روی به دیگران مکن
نغمه ی ساز من تویی سوز و گداز من تویی
راز و نیاز من تویی سرّ مرا عیان مکن
تیغ فراق روی تو بر دل من نشسته است
ای تن من خمار تو قامت من کمان مکن
درد  مرا تو مرهمی از همه کس تو  اعظمی
ماتم و اندوه مرا سخره ی این و آن مکن
رندم و تا ابد منم مست  وصال روی تو
ساقی من پیاله را جز می ارغوان مکن

رند تبریزی

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت ...

تا بودم ای عزیز ، نوشتم برای تو
اما نبود شعر و غزل ، آشنای تو
بانوی هفت شهر غزلها تویی و من
دیوانه ای حزین که شدم مبتلای تو
از بس میان خاطره هایم قدم زدی
دم می زنند ثانیه ها از وفای تو
چون واژه خدا که برایم مقدس است
نه ابتدای تو دیدم ، نه انتهای تو
من شاه عشق بودم و سلطان گلرخان
دیدی چه پیر گشتم از آن کودتای تو؟
رمز کدام زمزمه هستی که این چنین
کل می کشند دخترکان پیش پای تو
شاعر نمی شوی که بدانی چه می کشم
احساس سوختن چه کنم ، در بلای تو
تا جلوه می کنی به غزل ای غزال من
صف می کشند قافیه ها بر ثنای تو
فریاد شعر و غزلها شدن ، مرا بس است
 حالا که نیست قافیه دیگر به جای تو

رند تبریزی

رز بود و لاله نیز به گلشن رسیده بود
آری دوباره مرد به یک زن رسیده بود
آنی که عشق را به دو عالم نمی فروخت
اینک بهانه بود ، که رفتن رسیده بود
با خود نبود شاعر و زن عشوه می پراند
بانوی بیوه ای که جدیداً رسیده بود !!!
شعری سرود شاعر و سویش حواله کرد
گویی ز شوق زن به سرودن رسیده بود
زن خسته بود و کسی هم به دل نداشت
از هیچ و پوچ پیله به روزن رسیده بود
یک لحظه ایستاد و به دستش نگاه کرد
انگشتری طلا که به دشمن رسیده بود
آنجا ترانه بود و همه شور زندگی
اینجا فرشته ای ، که تماماً رسیده بود
بانوی هفت شهر غزل را فروخت مرد
وقتی که قلب او به تپیدن رسیده بود
شاعر فریب خورد و به ابلیس سجده کرد
روزی که جای عشق به ایضاً رسیده بود...

رند تبريزی

آنجا که چشم های تو رنجيده می شوند
ارکيده های باکره خشکيده می شوند
در ضرب های شهوت منهای عاشقی
صبر و توان من همه ناديده می شوند
آري«حديث سرو و گل و لاله می رود»
تا عاشقان روی تو روييده می شوند
وقتی کنار قافيه ها پرسه می زنی
آرايه های غم زده پوشيده می شوند
طرح کدام خاطره هستی که مهر و ماه
هر روز و شب برای تو زاييده می شوند
سگ های اين زمانه و واق واق عاشقی
لب های سرخ تست که لیسيده می شوند
هم در سکوت و بی کسی چشم های من
این سینه های تست که مالیده می شوند
بانو بیا شبی غزلی زندگی کنیم
در بیت های بسته که نشنیده می شوند
من در هزار و یک شب بودن کنار تو
دیدم که عهد ها همه پوسیده می شوند
اما می آیی ای گل خندان به باغ من
وقتی که یاس ها همه برچیده می شوند ...

رند تبریزی

به سان باغ بهاری همه دل انگيزی
کوير تشنه ی غم را چو آب کاريزی
نشسته ای به سکوت و دگر نمی خوانی
رديف قافيه هايی اگر که بر خيزی
دريده ای دل من را ولی نمی دانی
که مثل لشکر چنگيز چقدر خونريزی
اگرچه قاب نگاهت گرفته ای از من
به ميخ سينه ام ای زن هميشه آويزی
غزل به نيمه رسيد و نيامدی ای ماه
بيا که با شب شعر و غزل بياميزی
تو هم شبيه من آری دو بال میخواهی
که از فسانه ی افسون عشق بگريزی
هنوز عطر تو را دارم ای گل زيبا
تويی که از هوس من هميشه لبريزی
سکوت خسته من را عجيب بود اين شعر
تویی که در دل شاعر ترانه می ریزی ...

رند تبریزی

چون دست فلک به بودنم رأی نهـاد
دیگر نخورم به جز می و ساغر شاد
پـر کن قـدحی ز ارغوان ای سـاقی
کاین بـاده مرا بس است تا روز معاد

رند تبریزی

چون باده ی ارغوان مرا ایمان شست
اندیشه ی وصل دوست در جانم رست
بـرخیـزم و عـزم بـاده سر سخت کـنـم
زان پیش که تار و پود من گردد سست

رند تبریزی

ای یار ما ، مهپار ما ، ای رونق دینار ما
ای مستی هموار ما ، ای ساغر و خمار ما
ما در ره میخانه ات ، آواره چون مستان شدیم
بانگی بزن پیدا کنیم ، ای ساقی هشیار ما
گر خستگانیم و تویی ، آرامش این جان و تن
خوش می رود بر حالمان ، صد داد و صد زنهار ما
در عشق تو ما گم شدیم ، درمانده چون یوسف شدیم
ما قعر چاهیم و تویی ، هم دست و هم دستار ما
ای سرور و سالار ما ، ای جنت الاحرار ما
ما بلبلانیم و تویی ، چون گلشن و گلزار ما
مطرب خوش الحان می زند ، دف را خروشان می زند
دستی بزن ، رقصی بکن ، در بزم بی طرار ما
چون در طواف روی تو ، اسرار عالم دیده ایم
ما گرد تو گردیم و تو ، چون نقطه ی پرگار ما
ای رند تبریزی بسوز ، از سوز جام ارغوان
تا عالمی سوزان شود ، از آتش اشعار ما

رند تبریزی